Silviaren bloga

Hilabete askotan, Hegoafrikako udal ospitale bateko 311. gelako madarikazioan sinetsi izan dute bertakoek. Goizero zaintza intentsiboetarako gela horretan hilotz bat aurkitzen zuten ostiraletan, hutsik egin gabe. Egia da paziente guztiek tratamendu larriak jasan zituztela, baina ez zeuden hiltzeko arriskuan. Mediku-taldea, harrituta, airearen kutsadura bakteriologikoa izan ote zitekeen pentsatzen hasi zen. Biktima ugarien familiek eskatuta, agintariek ikerketa bat eskatu zuten.
311. gelan, bitartean, ostiralero hilotz bat aurkitzen jarraitu zuten, eta azkenean, erizain edo mediku ero baten ekintza ote zen susmatzen hasi zirenez, gelan ezkutaleku bat prestatzea otu zitzaien, zer gertatzen zen ikusteko…
Orduan ikusi zuten Ostegun guztietan,goizaldeko 3:30ean, monstruo arraro bat leihotik sartzen zen eta pazienteen odola xurgatu eta gero joaten zen. Ez zuen inolako arrastorik uzten eta oso azkarra zen bere lanean. Bakarrik gela horretan gertatzen zen,leiho baxuena zelako eta medikuen gelatik urrunen dagoen gela zelako. Momentu horretatik aurrera medikuek zaintza egiten dute ostegunetako gau osoetan, monstrua agertuko den momentuaren zain…

Orain dela 2 urte Frantziara joan nintzen guraso eta lehengusuekin. Gurasoak autokarabana bat zuten eta osaba-izebak ere,orduan ostiral bat autokarabanak hartu genuen eta Frabtziako bidaia hartu genuen. 3ordu pasa omdoren, gutxi gora behera, kamping batera ailegatu genuen. Hor aparkatu genuen eta San Juan de Luz herrira joan ginen afaltzera. Arratsalde aldera kamping-eko piszinetara joan ginen. Jende asko ezagutu genuen. Afaltzeko horko jatetxera joan ginen eta ondoren paseatzo bat eman genuen.
Hurrengo egunean erosketak egitera joan ginen supermerkatu handi batera. Hor janari arraroa zegoen,denetarikoa. Goizean zehar gaztelu bat bisitatu genuen,herritatik ibili ginen eta gauza asko erosi genituen familiarentzako. Kamping-era bueltatzean horko lakuan ibili ginen pedaleko barka batekin. Aste bat egon ginen eta ikaragarria izan zen. Oraindik joaten gara asteburuetan,noiz behimka,eta asko disfrutatzen dugu hor dauden paisaiekin eta jendearekin.
Urte honetan ez dakit nora joango naizen.
Pasaden urtean Lanzarotera joan nintzen eta oso pozik gertau nintzen opor hoiekin ere,oso onak izan ziren. Espero dut opor guztiak onak izatea.

Martxoaren zortzian,emakumearen eguna,asko pentsatzen dut lan egiten duten emakumeengan.Burutik pasatzen zait gauza asko.Bururatzen zait emakume horiek lan egiten, nahiz eta beren senarrek ere lan egiten duten ,zeren eta ez zaie dirua ailegatzen bakar baten soldatarekin. Eta beste emakume batzuk bere familiarentzat lana egiten bere senarrak ez dutelako nahi lan egin.Poemak hauek irudi bat ematen dute emakume langileei buruz.Denborak aldatzen doaz baina emakume batzuk oraindik asko geratzen zaie bere lana hobetzeko.

Ni iratxo mozorrotuko nintzateke,baina ez nintzen mozorrotu. Mozorrotuko banintz, nire taldeko lagunekin jaietara joango nintzen eta konkurzoetan parte hartiko genuke. Mozorroa soineko berde bat izango litzateke, uhal beltz batekin lotuta. Bota beltzak oinetan eta puntadunak. Soinekoaren besoen muturrak pikoa daukatenak izango zen. Txanoa eramango genuke, txano berde bat, gabonetako txanoen forma berdinekoa.